ប្រែលោតប្រយោគ អដ្ឋកថាធម្មបទ ភាគ ១ ទំព័រ ១២

(តេ ភិក្ខូ) រីភិក្ខុទ.នោះ (បុច្ឆឹសុ) សួរហើយថា ភន្តេ បពិត្រលោកម្ចាស់ដ៏ចម្រើន បន ចុះ តុម្ហេ​ រីលោកម្ចាស់ ឥតិ ដូច្នេះ ។

(សោ ថេរោ) រីព្រះថេរៈនោះ (អាហ) ពោលហើយថា អាវុសោ ម្នាលលោកអ្នកមានអាយុទ. អហំ រីខ្ញុំព្រះករុណា (កាលំ) ញ៉ាំងកាល       វីតិនាមេស្សាមិ នឹងឱ្យបង្អោនកន្លងទៅវិសេស ឥរិយាបថេហិ ដោយឥរិយាបថទ. តីហិ ៣ (អហំ) រីខ្ញុំព្រះករុណា ន បសារេស្សាមិ នឹងមិនទម្រេត បិដ្ឋឹ នូវខ្នង ឥតិ ដូច្នេះ ។

(តេ ភិក្ខូ) រីភិក្ខុទ.នោះ (អាហំសុ) ពោលហើយថា ភន្តេ បពិត្រលោក​ម្ចាស់​ដ៏ចម្រើន សាធុ រីប្រពៃណាស់ (តុម្ហេ) រីលោកម្ចាស់ ហោថ សូមជា អប្បមត្តា ជាអ្នកកុំធ្វេសប្រហែលឡើយ ឥតិ ដូច្នេះ ។

ថេរស្ស នៅពេលព្រះថេរៈ អនោក្កមន្តស្ស កាលមិនឈានចុះ និទ្ទំ កាន់កិរិយាលក់ បឋមមាសេ នាកាលខែដំបូង អតិក្កន្តេ ឈានកន្លង​ហើយ អក្ខិរោគោ រីរោគក្នុងភ្នែក ឧប្បជ្ជិ កើតឡើងហើយ ។  អស្សុធារា រីធារនៃទឹកភ្នែកទ. បគ្ឃរន្តិ តែងហូរចេញ អក្ខីហិ អំពីភ្នែកទ. ឧទកធារា វិយ ហាក់នឹងថា រីធារនៃទឹកទ. (បគ្ឃរន្តិយោ) ដែលកំពុងហូរចេញ   ឆិទ្ទឃដតោ អំពីឆ្នាំងដែលធ្លុះ  ។

 សោ (ថេរោ) រីព្រះថេរៈនោះ កត្វា ធ្វើហើយ សមណធម្មំ នូវសមណធម៌ សព្វរត្តឹ រហូតរាត្រីទាំងមូល បវិសិត្វា​ ចូលទៅហើយ គព្ភំ កាន់បន្ទប់ អរុណុគ្គមនេ ក្នុងកាលជាទីរះឡើងនៃអរុណ និសីទិ គង់ហើយ ។ ភិក្ខូ រីភិក្ខុទ. គន្ត្វា ទៅហើយ សន្តិកំ កាន់សម្នាក់ ថេរស្ស របស់ព្រះថេរៈ ភិក្ខាចារវេលាយ ក្នុងពេលជាទីត្រាច់ទៅដើម្បីភិក្ខា អាហំសុ ទូលហើយថា ភន្តេ បពិត្រលោកម្ចាស់ដ៏ចម្រើន អយំ (វេលា) ​រីពេលនេះ (ហោតិ) រមែងជា ភិក្ខាចារវេលា ជាពេលជា​ទីត្រាច់​​ទៅដើម្បីភិក្ខា ឥតិ ដូច្នេះ ។

loading…


174 total views, 1 views today

Facebook Comments