ប្រែលោតប្រយោគ អដ្ឋកថាធម្មបទ ភាគ ១ ទំព័រ ១៣ វគ្គ ២

 

វេជ្ជោ រីពេទ្យ ទិស្វា ឃើញហើយ អាហ ពោលហើយថា ភន្តេ បពិត្រលោកម្ចាស់ដ៏ចម្រើន កិរ បានឮថា វាតោ រីខ្យល់ វិជ្ឈតិ តែងចាក់ដោត អក្ខី នូវភ្នែកទ. អយ្យស្ស របស់លោកម្ចាស់ឬ ឥតិ ដូច្នេះ ។

(សោ ថេរោ) រីព្រះថេរៈនោះ (អាហ) ពោលហើយថា ឧបាសក ម្នាលឧបាសក អាម ចម្រើនពរ (វំ) រីយ៉ាងហ្នឹង ឥតិ ដូច្នេះ ។

(វេជ្ជោ) រីពេទ្យ (អាហ) ពោលហើយថា ភន្តេ បពិត្រលោកម្ចាស់ដ៏ចម្រើន តេលំ រីប្រេង មយា គឺខ្ញុំកណា បចិត្វា ស្លហើយ បេសិតំ បញ្ជូនទៅហើយ (តំ តេលំ) រីប្រេងនោះ វោ គឺលោកម្ចាស់ អាសិត្តំ បន្តក់ហើយ នាសាយ តាមច្រមុះឬ ឥតិ ដូច្នេះ ។

 

  (សោ ថេរោ) រីព្រះថេរៈនោះ (អាហ) ពោលហើយថា ឧបាសក ម្នាលឧបាសក អាម ចម្រើនពរ (វំ) រីយ៉ាងហ្នឹង ឥតិ ដូច្នេះ ។

(សោ វេជ្ជោ) រីពេទ្យនោះ (អាហ) ទូលហើយថា​ ឥទានិ ក្នុងកាលឥឡូវនេះ (អក្ខិយុគំ) រីគូនៃភ្នែក  (ហោតិ) រមែងជា កីទិសំ ជាធម្មជាតប្រាកដដូចម្តេច ឥតិ​ ដូច្នេះ ។

(សោ ថេរោ) រីព្រះថេរៈនោះ (អាហ) ពោលហើយថា ឧបាសក ម្នាលបាសក (វាតោ) រីខ្យល់ រុជតិ តែងចាក់ដោតដដែល ឥតិ ដូច្នេះ ។

វេជ្ជោ រីពេទ្យ ចិន្តេត្វា គិតហើយថា តេលំ រីប្រេង (រោគស្ស) វូបសមនសមត្ថំ ដ៏អាចដើម្បីកិរិយាចូលទៅរម្ងាប់វិសេសនូវរោគ កវារេន ដោយនូវវារៈ ១​ ដង នុះឯង  មយា​ គឺអញ បចិត្វា ស្លហើយ បហិតំ បញ្ជូនទៅហើយ រោគោ រីរោគ ន វូបសន្តោ មិនចូលទៅរម្ងាប់វិសេសហើយ កឹ នុ ខោ ព្រោះហេតុអ្វី ហ្ន៎ អេះ ឥតិ ដូច្នេះ បុច្ឆិ សួរហើយថា ភន្តេ បពិត្រលោកម្ចាស់ដ៏ចម្រើន (តេលំ) រីប្រេង វោ គឺលោកម្ចាស់ និសីទិត្វា អាសិត្តំ គង់បន្តក់ហើយ (កឹ)(ឧទាហុ) ឬថា​ (តេលំ) រីប្រេង (វោ) គឺលោកម្ចាស់ និបជ្ជិត្វា (អាសិត្តំ) សិងបន្តក់ហើយ ឥតិ ដូច្នេះ ។

ថេរោ រីព្រះថេរៈ​ អហោសិ បានជាហើយ តុណ្ហី ជាអ្នកស្ងៀម (សោ ថេរោ) រីព្រះថេរៈនោះ (វេជ្ជេន) បុច្ឆិយមានោបិ សូម្បីអ្នកគឺពេទ្យកំពុងសួរបុនប្បុនំ ច្រំដែល ៗ ន កថេសិ មិនប្រាប់ហើយ ។

loading…

86 total views, 2 views today

Facebook Comments