ប្រែលោតប្រយោគ អដ្ឋកថាធម្មបទ ភាគ ១ ទំព័រ ១៧ វគ្គ ១

អថ គ្រានោះ មជ្ឈិមយាមេ នាកាលយាមដ៏មានក្នុងកណ្តាល (សន្តេ) កាលជា អតិក្កន្តមត្តេ ជាយាមត្រឹមថាឈានកន្លងហើយ អក្ខីនិ ច រីភ្នែកទ. ផង នុះឯង កិលេសា ច រីកិលេសទ. ផង អស្ស (ថេរស្ស) របស់ព្រះថេរៈនោះ បភិជ្ជឹសុ បែកធ្លាយហើយ អបុព្វំ មិនមុន អចរិមំ មិនក្រោយ ។

សោ (ថេរោ) ព្រះថេរៈនោះ ហុត្វា ជា អរហា ជាព្រះអរហន្ត សុក្ខវិបស្សកោ អ្នកឃើញច្បាស់ក្នុងមគ្គជាគ្រឿងញ៉ាំងកិលេសឲ្យស្ងួត បវិសិត្វា​ ចូលទៅហើយ គព្ភំ កាន់បន្ទប់ និសីទិ គង់ហើយ ។

ភិក្ខូ រីភិក្ខុទ. គន្ត្វា ទៅហើយ ភិក្ខាចារវេលាយ ក្នុងវេលាជាទីត្រាច់ទៅដើម្បីភិក្ខា អាហំសុ ទូលហើយថា ភន្តេ បពិត្រលោកម្ចាស់ដ៏ចម្រើន (អយំ កាលោ) រីកាលនេះ (ហោតិ) រមែងជា ភិក្ខាចារកាលោ ជាកាលជាទីត្រាច់ទៅដើម្បីភិក្ខា ឥតិ ដូច្នេះ

(ថេរោ) រីព្រះថេរៈ (បុច្ឆិ) សួរហើយថា អាវុសោ ម្នាលលោកអ្នកមានអាយុទ. (អយំ កាលោ) រីកាលនេះ (ហោតិ) រមែងជា កាលោ ជាកាលឬ ឥតិ ដូច្នេះ ។

(ភិក្ខូ) រីភិក្ខុទ. (អាហំសុ) ទូលហើយថា ភន្តេ បពិត្រលោកម្ចាស់ដ៏ចម្រើន អាម កណា (វំ) រីយ៉ាងហ្នឹង ឥតិ ដូច្នេះ ។

(សោ ថេរោ) រីព្រះថេរៈនោះ (អាហ) ពោលហើយថា តេនហិ បើដូច្នោះ (តុម្ហេ) រីលោកទ. គច្ឆថ សូមទៅចុះ ឥតិ ដូច្នេះ ។

(តេ ភិក្ខូ) រីភិក្ខុទ. នោះ (បុច្ឆឹសុ) សួរហើយថា ភន្តេ បពិត្រលោកម្ចាស់ដ៏ចម្រើន   បន ចុះ តុម្ហេ រីលោកម្ចាស់ ឥតិ ដូច្នេះ ។

(សោ ថេរោ) រីព្រះថេរៈនោះ (អាហ) ពោលហើយថា អាវុសោ ម្នាលលោកអ្នកមានអាយុទ. អក្ខីនិ រីភ្នែកទ. មេ របស់ខ្ញុំព្រះករុណា បរិហីនានិ ខូចបង់ហើយ ឥតិ ដូច្នេះ ។

loading…

74 total views, 1 views today

Facebook Comments